Weryfikacja etykiet i oznakowania produktów

Bo zgodność oznakowania jest cechą całej wersji nadruku, nie pojedynczej sztuki. Adres importera albo jest na opakowaniu, albo go nie ma — i dotyczy to od razu wszystkich indeksów dzielących ten nadruk. Audyt każdego indeksu osobno przy tysiącu indeksów oznaczałby wielokrotne sprawdzanie tej samej treści.

Nie do oceny treści oznakowania — i nie dlatego, że jest zbyt zgrubne, lecz dlatego, że mierzy co innego. Odbiór statystyczny szacuje udział wad losowych w partii. Brak wymaganego napisu w projekcie nadruku nie jest wadą losową, tylko błędem systematycznym: występuje we wszystkich egzemplarzach z tego nakładu albo w żadnym. Próbka niczego tu nie doprecyzowuje. Próbkowanie stosujemy wyłącznie do sprawdzenia, czy towar w magazynie odpowiada wersji zweryfikowanej w audycie.

Kartoteka odnotowuje to wprost jako „egzemplarza nie okazano” — ustalenie opiera się wtedy wyłącznie na weryfikacji dokumentów i oznakowania. Nie nadajemy statusu sugerującego sprawdzenie egzemplarza, którego nie było.

To zależy od przeznaczenia, nie od wieku odbiorcy. Wyrób jest zabawką, gdy został zaprojektowany lub przeznaczony do zabawy. Kredka szkolna może być artykułem piśmiennym, a farba mieszaniną chemiczną podlegającą innym przepisom. Rozstrzygamy to w drugim etapie, dla każdej rodziny osobno — i od tego zależy cały dalszy zakres wymagań.

Obiema rolami naraz. Podmiot, który udostępnia wyrób pod własną nazwą lub znakiem, jest uznawany za producenta, ale nie przestaje przez to przywozić wyrobu z państwa trzeciego. Obowiązki się sumują, nie zastępują.

Tak, w całości i wraz z jego datą, zakresem oraz ograniczeniami. Raport i kartoteka stanowią łącznie wynik audytu i udostępnia się je razem. Raport dokumentuje, co i kiedy sprawdziliśmy — nie zastępuje jednak dokumentów, za które odpowiada producent albo importer.

Zakresem i momentem. Ocena wykonalności dotyczy pojedynczego wyrobu przed zawarciem kontraktu i kończy się oceną ryzyka MIRR. Weryfikacja etykiet i oznakowania obejmuje cały portfel po przywozie i kończy się kartoteką zgodności dla każdego indeksu.

Kryterium są przepisy mające zastosowanie do danej rodziny wyrobów — audyt niczego do nich nie dodaje ani nie zastępuje wymagań producenta. Jednostką oceny jest wersja oznakowania, czyli konkretny układ treści na wyrobie i w dokumentacji. Indeksy o identycznym oznakowaniu wchodzą do jednej wersji, dlatego pokrycie jest pełne, a koszt policzalny z góry. Wynikiem jest kartoteka zgodności ze statusem dla każdego indeksu.